Impreza odbędzie się w tym samym lokalu co w kwietniu - Stara Kanapa (Pasaż Niepolda - ul. Św. Antoniego 15).

Kiedy ?

26go Listopada (czwartek)
Start 21:00
wjazd 5zł

Lineup :

SERPENTES,
MR.ANT,
SYDNEY,
JACHU,
WYSHER,
TECHNIK.

Kwietniowa impreza naprawde była udana, także mam nadzieję, że i teraz Was nie zabraknie

Ostatnim ciekawym odkryciem byla dla mnie zakladka w serwisie interia.pl - Interia.tv. Wchodząc tam znajdujemy dwa krótkie - 30 minutowe filmy do obejrzenia za darmo bezposrednio przez stronę. Filmy, etiudy o tytulach “Galerianki” i “Edina” wywarly na mnie naprawde dobre wrażenie. Tekst z pierwszego filmu został użyty do skitu ostrego na jego nowym albumie OCB :

“Tylko nie mysl sobie ze facet mi płaci jakies 100zl za seks

daje mi 200 albo 300, spodnie mi kupi…”

Obie produkcje dają do myślenia, “przestaje się w cokolwiek wierzyc” …

Obowiązkowo zobaczyc! http://interia.tv/szkola_filmu/etiudy,6195,0,1,1317354

Zrobilem też ostatnio zdjecie nowych wyznawców Górnika Na osiedlu można zobczyc 10 latków w wojennych barwach klubu. Foto :

No nic, sami zobaczcie :

Dzisiaj nie o muzyce, festiwalach czy świnkach morskich, ale o filmie. Po powrocie z kolarskiej przejażdżki w burzy, postanowiłem spróbować po raz drugi podejść do filmu o tytule “Źródło“.

Troche się bałem tej pozycji, ze względu na wcześniejsze, dobre, ale “ryjące” maksymalnie - Pi, również reżyserii Darrena Aronofsky’ego.

Temat nie jest łatwy - odwieczne pytanie czym jest śmierć, jak z nią wygrać, czy w ogóle można ? Reżyser pokazuje trzy historie. Główna, w której bohater poszukuje lekarstwa dla umierającej żony (ciepłej Raichel Weisz) - zmiękcza maksymalnie.

Epizody łączy symbol - drzewo, będące tytułowym Źródłem, dającym niejako odpowiedź, wskazówkę …

Gorąco polecam, tą lekko psychodeliczną, smutną opowieść.

5/5

Muszę się przyznać, że pisząc ostatniego posta ciekawość wzięła górę i mimo późnej, bardzo późnej pory nowego Mobiego przesłuchać musiałem

Rano trza było wstać do pracy na 12 godzin robót w kamieniołomach, mimo to nie żałowałem kliknięcia w Winampie PLAY.

Wcześniej czytałem kilka opinii pojedyńczych tracków z albumu na jutubie i dobrze, że podchodze sceptycznie do takich wypowiedzi, gdyż zniechęcały do odsłuchania krążka. A to byłby błąd.

Do rzeczy - płytka rozpoczyna się przyjemnym intro o nazwie Division, następnie wchodzi Pale Horses.  No i tu już przy pierwszym odsłuchu człowiek mięknie. -

“Put me on the train, send me back to my home
Couldn’t live without you when I tried to roam
Put me by the window, let me see outside
Looking at the places where all my family died “

Ciekawi mnie czy Richard w życiu taki smutny jak jego muzyka. Warto również rzucić okiem na klip do tego kawałka, którego bohaterem jest postać z okładki. 5/5

Następny numer  Shot in the back of head polecam wszystkim osobom, u których proces lateralizacji nie przebiegł pomyślnie. Utwór, a szczególnie jego początek, jest tak nagrany, że zmysł słuchu wariuje - w jednej słuchawce bit, bas, w drugiej słuchawce melodia, talerze, gdzieś pomiędzy coś jeszcze. Klimatycznie

Study War - Mistrzowsko posamplowany głos jakiegos gościa, trzaski czarnej płyty, piękny kobiecy wokal. Trzeba posłuchać!  Co ciekawe kawałek spodobał mi się po którymś odsłuchu. “The battle will be over “

Walk with me - utwór może i nie porywa, ale za to porywa chropowaty głos Pani, która w nim trzyma mikrofon. Przed snem jak znalazł!

Stock Radio - taki mały przerywnik, moze coś więcej ? Nie wiem.

Mistake - sam Moby na wokalu, dobry tekst, kawałek szybszy od wcześniejszych numerów. Typowy dla tego multiinstrumentalisty styl budowania utworu i atmosfera. Dobre to !

Scream Pilots - Nie słychać tutaj żadnych krzyków, przyjemne pianino i smyczki. Szkoda tylko, że tak krótko.

JLTF 1 - wstęp do głównego JLTF. Bardzo mi przypomina ściężkę filmową z Requiem for a dream, a dokładnie - momenty w których główny bohater miał wizje. Swoją drogą muszę chyba znowu wrócić po raz XXX do tego filmu.

JLTF - w tle dalej motyw z requiem o którym pisałem wyżej. Plumkające w tle pianino, słodki głos pytający czy chwile spędzone razem nic nie znaczyły ? Smutno. Dobrze. Po Mobiemu

A Seated Night - smyczki rządzą w tym kawałku, w tle kościelne chórki. Tak jakoś tajemniczo.

Tytułowy kawałek albumu Wait for Me - po Pale Horses drugi numer, który mnie zakręcił. Ja na pewno “zaczekam”

Hope is Gone - robi się trochę jazzowo. Leave me now, all hope is gone. Leave me now.

Ghost return - utwór trwa tylko 2:38. Fajne talerze. Taki jakby skit. Smutny skit, na smutnej płycie.

Slow Light - początek znowu wspomaga niezależną pracę półkul mózgowych. Typowe dźwięki dla autora, skrzypki, jakaś gitarka pod spodem, perkusja. Nie ma tu wokalu, kawałek troche jak muzyka filmowa.

Na pożegnanie Isolate - beat troche jak od massive attack. Czuć, że zbliża się koniec.

Króciutkie klipy, tak zwane “blipy” do albumu można zobaczyć na blogu Mobiego. Z bloga dowiadujemy się również, kiedy i jak powstała wizja małego, smutnego ludzika z okładki. Warto odwiedzić KLIK

Jak dla mnie cały album bomba. Po wielkich Play czy Hotel Łysawy Amerykanin serwuje kolejny dobry krążek, różniący się od tego co obecnie modne.   Wait for me - 5/5

Jeśli kogoś jeszcze nie zachęciłem - klip do mojego faworyta  - Pale Horses

Obiecuje napisać recke po przesłuchaniu nowego albumu, tymczasem by pobudzić Wasz apetyt,  mistrzowskie Porcelain.

“In my dreams I’m dying all the time
As I wake its kaleidoscopic mind
I never meant to hurt you
I never meant to lie
So this is goodbye
This is goodbye

Przeglądając ostatnio w internecie ciekawe artykuły, natrafiłem na temat , który w dużej części mnie samego się tyczy (bardziej pasowałaby tu forma przeszła) - a mianowicie wszechobecny w naszym kraju alkoholowy KAC.

Każdy z nas słyszał dziesiątki cudownych sposobów na pozbycie się alkoholowego zatrucia, najczęsciej od swoich alkoholowych mentorów, którzy defakto po libacjach wyglądają najsłabiej No i otóż to ! Czy istnieje jakis sprawdzony, skuteczny, prawdziwy sposób na uniknięcie skutków walki z butelką magicznego trunku ?

Zacytuje doktora daro, który wypowiada się we wspomnianym przeze mnie wyżej artykule :

“Wszystkie, legendarne, mitologiczne sposoby na pozbycie się tzw. kaca, moim zdaniem – jako, że to i owo wiem na ten temat – są szarlataństwem w czystej postaci. Kac jest jak trądzik: można z nim walczyć, ale walka owa jest bezsensowna, bo i tak się go nie pozbędziemy. Można próbować zmniejszać niedogodności, które wiążą się z kacem, ale ręczę, że efekty będą znikome. Spójrzmy prawdzie w oczy: w konfrontacji z kacem stoimy na przegranej pozycji od samego początku. Wyrok zapadnie jeszcze zanim wychylimy pierwszy kieliszek. Kac to integralna część procesu picia i należy z tego zdać sobie sprawę. To jakby drugi odcinek serialu. Bardziej zasadnym pytaniem, niż „jak pozbyć się kaca?”, byłoby „jak przetrwać kaca?”. Zalecam aspirynę lub coś w tym rodzaju, duuużo wody mineralnej i spokój. Bez żadnych nerwowych
ruchów, bez hałasów, bez problemów, bez cieknącego kranu, i w żadnym wypadku bez małych chłopców na dużych rowerach. Bez polityki, bez pieniędzy, w ogóle bez żadnych przekleństw tego świata, które na co dzień zaprzątają nasze głowy (czyżbym dotknął wspomnianego wcześniej tematu katharsis?). Wystraszyć się jakiejś absurdalnej rzeczy na ciężkim kacu to już mały krok do zawału. Najlepiej kupić sobie jakieś, takie dyżurne DVD, marki National Geographic lub Animal Planet. Polecam przyrodnicze filmy o życiu delfinów. Niech ta płyta leży w jakiejś szufladzie, aby w razie potrzeby zawsze można było po nią sięgnąć i spędzić kaca na zgłębianiu tajemnic życia, migracji i rozmnażania owych ssaków. Działa kojąco. A teraz coś tylko dla wtajemniczonych. Jak niesie legenda ludowa, istnieje jeden, jedyny sposób. Nie zaprzeczając sam sobie, od razu spieszę tłumaczyć, iż nie jest to metoda na pozbycie się kaca a, co najwyżej, na przesunięcie w czasie, odroczenie owego wyroku. Niestety, chcąc być w zgodzie z ustawą o wychowaniu w trzeźwości nie mogę zdradzić tego sekretu najstarszych Górali. Grunt to nie dopuścić do kaca… Tłumaczcie sobie to jak chcecie. “

Ja postawiłem na ostatni sposób “Grunt to nie dopuścić do kaca” - i traktuje to dosłownie, poprostu - nie pije. Wykańczały mnie lękowe kace, rozedrgania, nadpobudliwość i arytmia. Także rozpisując plusy i minusy picia, u mnie jest obecnie więcej minusów.

Co do mitycznych sposobów, ostatnio współlokator podał mi ciekawy - z sodą oczyszczoną… Rano wypic z nią szklanke  a potem ją zwrócić Sprawdzać nie sprawdzałem i nie zamierzam, w każdym razie jeżeli będzie w Wami źle , a oglądanie kopulujących delfinów się nie sprawdzi … sami zdecydujcie

Mimo wszystko Na Zdrowie!

9-7go sierpnia w Płocku (niedaleko naszej stolicy) odbędzie się kolejna edycja “Festiwalu świata niezależnego” jakim jest właśnie muzyczna rzeka.  Impreza ta rzuca na kolana pod każdym względem, dla mnie głównym atutem jest Line up, niebanalny, nieprzypominający żadnych innych festivali, które ostatnimi czasy różnią się tylko logo i nazwą (wyłączając Spring Sequence oczywiście ). W sierpniu na Audio River zagrają następujące gwiazdy :

Richie Hawtin | Ulrich Schnauss live | The Whip live | Zoot Woman live | Moderat (Modeselektor + Apparat + Pfadfinderei) | Telefon Tel Aviv live | James Holden | Chase & Status ft. MC Rage | Crazy P live | Daniel Bell live | Caspa & Rusko ft. MC Rod Azlan | Gui Boratto live | Dirtyphonics live | Radio Slave | Ewan Pearson | Seba & Paradox feat. Robert Manos | Raz Ohara And The Odd Orchestra live | Joris Voorn | MyMy live | Silent Witness | Efdemin live | Shed live | Mistabishi | The Mole live | Dub FX

W line upie wytłuściłem artystów, dla których postaram się tam pojawić. Szczególnie Apparat, którego męcze w playerze od roku. Osobom, które pierwsze słyszą o tym panu obowiązkowo polecam album Walls z naciskiem na numery Arcadia, Fractales, czy boskie Over and Over again.

Holdena czy Hawtina raczej przedstawiać nie trzeba , Ohara and the orchestra wydawali razem z apparatem, m.in własnie w kawałku o którym pisałem wyżej (Over and over).

Drugim dużym plusem tego wydarzenia jest cena! Za 2dniowy festival przyjdzie nam zapłacić 70 plnów, za co na innych imprezach dostalibysmy piwko i zimną kiełbaskę. Także naprawdę warto !

W przerwie po nocnych szaleństwach siły będzie można regenerować uczestnicząc w innych artystycznych atrakcjach kinowych czy teatralnych.  Ostatnio pojawił się też konkurs dla młodych, zdolnych w którym nagrodą główną jest możliwość zagrania na tej imprezie.

Więcej info @   www.audioriver.pl

Apparat - Over and Over again

“Muzyka Emocjonalna“, zachęcił mnie do sprawdzenia co tam Pezio stworzył.

Cały album ma trzynaście tracków, pechowych?

Zaczynam :

Pierwszy kawałek - “Noc i dzień (Remix)“, gdzie gościnnie udziela się brat Pezeta - Małolat, już samymy bitem jak i tłem - ciekawym, można powiedzieć nawet ambientowym “fxp”. Troche mi przeszkadzają te Clapy nie wiem czemu. Głos Małolata jak i flow zawsze mi sie podobały, może nawijać o niczym jak na swoim albumie, o sąsiadach czy koksie, a i tak dam głośniej volume.

Dwójka - “W moim mieście” - Refleksyjnie od samego początku… i już koniec, kawałek tylko 2 minuty, a szkoda.

Numer 3 - “Źrenice” - “chciałbym z tobą pójść, lecz nie umiem stawiać kroków” - i kilka innych linijek o tym jaki to jestem twardy, zimny i zniszczony przez ten świat. Dobry ! Lubie takie

IV - ” Widzę Jej obraz” - kawałek chyba o straconych szansach i przeznaczeniu. “Nie chcę, żeby wyszła” - chyba jednak mimo wszystko “wyszła” na zawsze.

V - “Ciemno” - Znów ciężkie życie, jaki bym chciał być, a jaki jestem naprawde. Lubie jak Pezet buduje wersy i akcje, szczególnie w takich kawałkach jak ten to czuje. Mimo wszystko jak na piąty track z albumu , to na razie za mało tekstu a za dużo bębenków i efektów (kawałek ma 5:35 a od 1:30 kończy się wokal). Zobaczymy dalej.

Numer VI - “Spadam” - Początek, dobra perkusja. Nie wiem co się stało pomiędzy Nim a Nią, ale wyznania w stylu “Kocham Cie , Kocham , wciąż Cie kocham kurwa” chyba średnio załatwią sprawe.

VII - “Nie tego chcę” - Taka ponura wstawka czego on “nie chce”. Chyba naprawde Pezet przechodzi ciężkie chwile jeżeli mówi - “W dupie mam już tą muzykę…“. Nic więcej się tu nie dzieje .

nr 8 - “Światła zgasły” - vinyla trzaski w tle. Podkład z chropowatym dźwiękiem. Jest dobrze. Klimat tekstu znowu szary, nawiązujący jak reszta do tej Panny X. Fajna opcja z tym wymienianiem co by mogli razem robić, “Leżeć razem na dywanie”. Ten track na razie najbardziej mi przypada do gustu z tego całego “żalenia się” do mikrofonu.

IX - “Nieważne ” feat Rychard - To już na youtubie sie gdzieś walało. Mała zmiana stylu. Robi się trochę pozytywniej już przez sam podkład gitary akustycznej. Nie spodziewałem się, że nawiąże na płycie do wszechobecnego kryzysu. Ale skoro nawet Pezet o nim wspomina, to musi być naprawde źle. Wszystko takie dziwne, ten kraj, to miejsce…

Podoba mi się wers “Pomyśl o nas , naprawde ciężko nam się będzie nie rozłączyć”. Refren troche jak z jakiejś rockowej płyty, Metallici czy czegoś. Daje rade Ciekawe!

Numer Dziesięć, numer 10 - “W moim świecie” remix nr2. - Mocna stopa w tej wersji, jest agresywniej. Mimo wszystko, Ona znowu wychodzi…

XI - “Spadam - remix Zjawin“, bardzo dynamiczny. “dobrze, że nie wiesz co u mnie bo pękło by Ci serce“. - Jeśli Ona odsłucha ten album, to mam nadzieje, że w apteczce ma jakiś Beta blocker, czy relanium. Ciekaw jestem jaki efekt ta płyta wywrze na tej Pani X . Tego się chyba nie dowiem, bo do końca zostały 2 kawałki i są już to tylko remixy wczesniejszych.

XII - “Nieważne” - znów 2ga wersja zjawina. Przyjemna, wolna, tyle.

XIII - “Spadam “- w remixie Czarnego - akordy fortepianu w tle, “Nie ma cię kiedy wszystko łamie się na pół…“.

Jakiś bonusik leci po kawałku nr13. całkiem przyjemne pożegnanie.

Reasumując, album lepszy od poprzedniego. Jednak tak naprawdę to co Autor nam przekazał, zmieściłoby się na 15 minutowej epce. Szkoda, że tak mało jakichś pozytywnych przebłysków w stulu “Nieważne”. Wiem , wiem, płyta na pewno taka miała być i w ogóle. Ale jak dla mnie jest za monotonna, za smutna, za szara. Liczyłem na więcej.

Ej Pezet, nagraj jakąś seniorite.
Wiem, nagrałeś na poprzedniej płycie.

Ocecna 3+/5 -   “Mimo wszystko kocham cie za przeszłość…”